Boekennieuws.

Een ongepland vervolg schrijven kan gewaagd zijn. Zeker als dit vervolg jaren na het originele werk verschijnt. Regelmatig komt het idee om een dergelijk vervolg te produceren voort uit gemakzucht, om voort te borduren op een eerder succes. Af en toe zitten er echter werken tussen die op mooie wijze aansluiting vinden op origineel en daadwerkelijk iets hebben toe te voegen aan het oorspronkelijke verhaal. Zo’n soort vervolg is Doctor Sleep (Dokter Slaap) van Stephen King, het vervolg op de klassieker The Shining. The Shining was indertijd een goed gemikt schot in de roos. Niet alleen voor de boekenmarkt, ook voor de filmwereld: Stanley Kubrick wist van King’s psychologische horrorroman een film te maken welke nog altijd beschouwd wordt als een mijlpaal in het horrorgenre (en dat terwijl Kubrick het boek niks vond, en King de film niet kon waarderen – later zou King zijn mening bijstellen, Kubrick heeft dit nooit gedaan). In het vervolg probeert Danny, jarenlang na de traumatische gebeurtenissen van het Overlook Hotel, zoveel mogelijk te ontsnappen aan de genen van zijn vader (drankprobleem en een kort lontje). Helaas worstelt hij met rusteloosheid en kan hij zijn plek in de wereld maar lastig vinden, totdat hij in een dorpje terechtkomt waar hij aan de slag gaat in een verpleegtehuis. Met zijn gave, de “shining”, is hij in staat de sterfgevallen te begeleiden bij een rustige dood. Zijn zwerversbestaan lijkt tot een eind te zijn gekomen, tot hij in aanraking komt met een mysterieuze groepering die zichzelf de “True Knot” noemt. Eerlijk is eerlijk, wanneer de twee romans met elkaar vergeleken worden, redt Doctor Sleep het niet qua niveau met The Shining. King weet een nieuw verhaal te vertellen (het kan ook zonder voorkennis van The Shining worden gelezen) en de vaart en spanning er nog altijd in te houden, het verrassende van Danny’s “shining” is er wel af. Vandaar dat King zich concentreert op een nieuwe vijand: een horde vampierachtige wezens die met RV’s door het land trekken. Door zich te voeden met de “shining”gave die duizenden kinderen in zich hebben, weet deze zogenaamde True Knot zich in leven te houden. Voor een enkeling mag dit vergezocht klinken – misschien zelfs silly – King weet het geloofwaardig neer te zetten. Met zijn luchtige schrijfstijl waardoor de lezer soepel het verhaal in wordt getrokken bouwt hij een universum op dat klein begint, en langzaamaan steeds grotere proporties aanneemt. Op zijn eigen wijze laat hij diverse verhaallijnen en personages door het boek heen uitwaaieren, om ze allemaal op het einde samen te laten komen voor een daverende climax: een epische strijd tussen twee krachten, waarbij de nodige onschuldige slachtoffers vallen. Doctor Sleep zal dan geen klassieker worden als The Shining en is ook geen hoogtepunt te noemen in het imposante oeuvre van King, wel is het een boek waar de lezers van zullen genieten.