Boekennieuws.

Nieuws, reportages en achtergronden uit de wereld van het boek

het boek was beter

Dino’s met diepgang

Door Zadok Samson

Ik weet nog goed dat de film Jurassic Park uitkwam. Ik zat in mijn dinosaurusfase en kon mijn enthousiasme nauwelijks bedwingen toen ik hoorde over die film met dino’s. De teleurstelling was des te groter toen bleek dat ik de film niet mocht zien. Ik was te jong en mijn vader en ik werden geweigerd bij de bioscoop. De revanche kwam maanden later met de videoversie.

Nog steeds zie ik voor me hoe de eerste dinosaurussen worden geïntroduceerd. Gracieuze langnekken die blaadjes van de bomen eten en een diep, onaards geluid voortbrengen. De tyrannosaurus jaagde mij angst aan met zijn enorme, dreigende gestalte, evenals de snelle moordmachines die velociraptors heten. Na afloop wilde ik het liefst de hele band terugspoelen en opnieuw bekijken, maar mijn ouders wisten me van deze daad te weerhouden. Mijn liefde voor de film ging zo diep dat ik, samen met een goede vriend, de 3D-versie in de bioscoop ging bekijken. Dat de film de tand des tijds heeft weerstaan bleek duidelijk. Nog steeds wist Jurassic Park diepe indruk op mij te maken.

Een goed moment om het boek te gaan lezen op mijn nieuwe e-reader. Immers, ik was best nieuwsgierig geworden naar het bronmateriaal waarmee Steven Spielberg heeft gewerkt. Na de eerste paar pagina’s deed ik iets wat ik nog nooit heb gedaan: ik controleerde of ik wel het juiste boek las. Was ik niet per ongeluk bezig met het vervolg, The Lost World? Nee. De titel sprak boekdelen: Jurassic Park. Waarom las ik dan een fragment dat pas in het tweede deel zou verschijnen? Ik las maar verder en viel van de ene verbazing in de andere.

Alles is anders. En dan bedoel ik bijna letterlijk alles. Eerst, de verhaalstructuur. In plaats van te beginnen met het fatale ongeluk in het park, om vervolgens naar de woestijn te gaan –

waar archeoloog Allen Grant (gespeeld door Sam Neill) en paleontologe Ellie Satler (Laura Dern) door miljonair John Hammond (Richard Attenborough) gevraagd worden een soort pretpark van hem nader te bekijken – begint het boek met een uitleg over hoe onderzoek naar DNA zich heeft ontwikkeld. Daarna krijgen we de beginscène van The Lost World, om na vele omzwervingen terecht te komen bij Allen Grant en Ellie Satler.

Het bezoek aan het park verloopt eveneens anders: computerexpert Dennis Nedry (Wayne Knight) heeft nauwelijks iets van doen met de overige personages. In het boek maakt hij deel uit van de groep die door het park wordt rondgeleid. Daarbij heb ik in de film niks gezien van een resort waar de personages overnachten.

Ook de personages zijn aangepast, met een paar uitzonderingen. Allen Grant heeft in de film een hekel aan kinderen, in het boek is hij gek op ze en ontfermt zich vrijwel meteen over de verloren Tim (Jospeh Mazzello). Ellie Satler (Laura Dern) is in de film vrijwel even oud als Allen Grant en er worden toespelingen gemaakt over een eventuele relatie. In het boek is Allen Grant 40, Ellie Satler 23.

Maar het grootste verschil tussen film en boek zit hem in de uitwerking van het geheel. De film mikte duidelijk op popcornvermaak met een hoger IQ dan de gemiddelde blockbuster, terwijl het boek niet bang is om veel meer de diepte in te gaan. Vrijwel alle personages – van de hoofd- tot de bijrollen – krijgen een achtergrond mee waardoor ze in meer of mindere mate tot leven komen. Wie wist dat Henry Wu (in de film gespeeld door B.D. Wong) onder de vleugels was genomen door John Hammond? Of dat de ouders van Tim en Lexie in scheiding lagen? (Wat die tweede betreft: wie goed oplet, heeft dat op zich meteen al door). De grootste schok voor mij betrof Donald Gennaro (Martin Ferrero). Is hij in de film vooral een irritante zeikerd, in het boek blijkt hij opeens getrouwd te zijn en minstens één kind te hebben. En wordt John Hammond in de film neergezet als een clowneske zakenman, in het boek krijgt hij een randje mee waardoor de sympathie voor hem wat gaat kantelen.

Welke conclusie valt hieruit te trekken? Hoezeer ik de film ook een warm hart toedraag, mijn voorkeur gaat nu toch uit naar het boek. Ik moet nog bijkomen van de verbijstering dat scenarioschrijver David Koepp en regisseur Steven Spielberg erin slaagden de inhoud dusdanig te herstructureren dat vrijwel alles anders is, maar kan eveneens concluderen dat Michael Crichton een razend spannend en realistisch sciencefictionverhaal schreef en er ook nog de nodige diepgang aan gaf. Nog steeds houdbaar, net als mijn fascinatie voor dino’s.

 

Geschreven door Zadok Samson op 27-01-2014.