Boekennieuws.

Nieuws, reportages en achtergronden uit de wereld van het boek

het boek was beter

Een Russische misdaad in het Engels

Er zijn boeken die lastig te verfilmen zijn wegens hun lappendeken aan thema’s, ideeën, personages en verhaallijnen. Deze problemen kunnen op handige wijze worden opgelost: deel de verfilming gewoon in in een paar delen en zend het vervolgens uit op tv. Of maak er simpelweg verschillende bioscoopfilms van, dat wil ook nog eens helpen.

Een boek dat in de loop der tijd veelvuldig is vertolkt naar het witte doek, met wisselende resultaten, heeft hetzelfde probleem opgeleverd. Crime and Punishment van Fjodor Dostojevski is een literaire klassieker en er is gedegen kennis nodig als je dit boek naar beeld wilt vertalen. Heeft de ene regisseur er een mini tv-serie van gemaakt, de ander slaagde erin de complete inhoud in vijf minuten te proppen. Het is altijd interessant te zien hoe dat is gebeurd, deze keer zal ik me richten op de serie.

In totaal duurt deze versie 200 minuten en is de regie in handen gelegd van Julian Jarrold, bekend van onder andere Brideshead Revisited (een andere literaire klassieker) en Kinky Boots (een wat minder bekend werk). En eerlijk is eerlijk, Jarrold heeft er een degelijk tv-film van gemaakt. In de hoofdrol is John Simms te bewonderen als Raskolnikov, die student die een moord opgaat waarna zijn geweten hem langzaam maar zeker tot waanzin drijft. Hij doet het goed. Zo nu en dan komt zijn optreden akelig dicht in de buurt van schmieren, hij weet te overtuigen als neurotische moordenaar die verstrikt raakt in een web van zijn eigen leugens.

Er zit mij iets anders dwars aan deze bewerking. Het speelt zich wel af in Rusland, het decor komt overtuigend Russisch over, maar “John Simms” is niet bepaald een Russische naam. Simms is een Engelse acteur, evenals de rest van de cast. En dat zou ik niet eens een probleem hebben gevonden, ware het niet dat er door de dialogen heen Russische woordjes zijn gestrooid, om toch in de buurt van het Russische gevoel van de roman te komen. Het gevolg is als met andere films waar iets dergelijks op is toegepast (denk aan The Reader en de remake van The Girl With The Dragon Tattoo): het spel is goed, maar het geheel komt kunstmatig over. De poging van de makers om zo dichtbij het bronmateriaal te blijven terwijl ze een anderstalige cast hebben, bereikt het tegenovergestelde van wat ze willen: een gekunsteld product dat alleen door het visuele aspect overeind weet te blijven. En dat dan voor 200 minuten lang. Het maakt des te meer nieuwsgierig naar de vijf minuten versie.

Geschreven door Vincent op 21-07-2014.