Boekennieuws.

Nieuws, reportages en achtergronden uit de wereld van het boek

het boek was beter

Vader en zoon tijdens de post-apocalypse

Door Zadok Samson

Het zal niet geheel onwaarschijnlijk zijn geweest als wat bioscoopbezoekers teleurgesteld The Road hadden verlaten, de verfilming van Cormac McCarthy’s gelijknamige roman. Immers, waar waren de tornado’s gebleven en de dreigende storm die in de trailers te zien waren geweest? De dreigende bliksemschichten en andere fenomenen die de mensheid wegveegden van deze planeet? Het antwoord kwam van de regisseur, John Hillcoat: deze beelden waren door de producers in de trailer gestopt om bezoekers naar de bioscoop te lokken, maar hadden uiteindelijk niks van doen met de film zelf.

Maar waar ging The Road dan wel over? Wanneer we alles weghalen en tot de kern komen: over een vader en een zoon die een post-apocalyptisch landschap proberen te overleven. McCarthy, die de roman baseerde op zijn relatie met zijn zoon, weet een spookachtige, grimmige wereld op te roepen waar de hoofdpersonages als schimmen ronddwalen. Ze moeten een beroep op hun meest primitieve instincten, wat soms ontaardt in beestachtige taferelen.

MV5BMTAwNzk4NTU3NDReQTJeQWpwZ15BbWU3MDg3OTEyODI@._V1_SY317_CR0,0,214,317_

McCarthy weet dit gegeven met zijn kale doch poëtische taalgebruik op gevoelige wijze over te brengen op het publiek. Dat vader en zoon op een gegeven moment als ratten in de val lijken te zitten en de vader liever...

De film weet net wat dieper te snijden

de jongen doodschiet dan hen beiden over te leveren, komt op deze wijze wat zachter bij de lezer aan. Het snijdt alsnog diep, maar wordt dankzij de stijl subtiel overgebracht.

 John Hillcoat besloot dit echter op een andere manier aan te pakken.

Door de poëtische toon weg te strippen, blijken het verhaal en de wereld waarin het zich afspeelt nog harder te zijn. Scènes die in het boek nog enige schoonheid bevatten, verworden op het scherm tot naargeestig en bruut (psychologisch) geweld, waarbij niet wordt opgekeken van wat bloed en vernedering. Dankzij de chemie en acteerprestaties van Viggo Mortensen en Kodi Smith-McPhee, wordt hun relatie nog meer naar voren gebracht. Dat in de film eveneens de moeder erbij wordt gehaald (om vervolgens te verdwijnen), benadrukt nog meer hun uitzichtloze en reddeloze toestand.

Wanneer de roman en film met elkaar worden vergeleken, is het weer eens een typische win-win situatie, hoewel wel kan worden gesteld dat de film net wat dieper weet te snijden. De duistere beelden, de emotionele climax en de uitzichtloosheid worden zo treffend getoond, dat op het einde alles even moet bezinken. Wat dat betreft kan de film gezien worden als een geslaagde interpretatie van de roman. Wie dan nog moeite heeft met de afwezigheid van tornado’s, kan beter het boek erbij pakken.

 

Geschreven door Zadok Samson op 11-07-2013.