Aan het volknoeien van boeken heb ik mij danig bezondigd, vooral in mijn studententijd en voornamelijk waar het ging om dikke pillen die veel stampwerk vereisten zoals bijvoorbeeld boeken over de systematiek van de lagere planten als mossen en wieren of de anatomie van de invertebraten. Kennelijk had ik het gevoel dat onderstrepen, aankruisen, markeren het opslaan van al die pietluttige details in mijn korte termijn geheugen bevorderden. In elk geval werkte het voor mij, met dien verstande dat ik  reeds enkele dagen na een geslaagd tentamen vaststelde  -met genoegen overigens-  dat het overgrote deel van de opgeslagen ballast mijn brein had verlaten (tegenwoordig zou men zeggen van mijn harde schijf was gewist alsof iemand op “delete” had geklikt) . Rechtvaardigde dit alles mijn geknoei? Destijds dacht er niet over na; nu blijf ik het antwoord schuldig.

Ik zal niet de enige zijn die een hekel heeft aan ezelsoren. Een hoek van een blad omvouwen om aan te geven waar je gebleven bent, vind ik dan ook een verwerpelijke gewoonte maar ik kan er nog wel begrip voor opbrengen als het je overkomt dat je in haast geen papiertje of een ander attribuut bij de hand hebt dat als bladwijzer kan dienen. Ronduit aanranding van een boek zou ik het willen noemen als er geen tien maar wel vijftig of meer ezelsoren in een boek te vinden zijn. Onlangs kreeg ik ruim twintig voornamelijk betrekkelijk kostbare hardcovers van recente datum in handen die alle op dezelfde wijze waren toegetakeld en waarbij geen poging was gedaan om de schade zoveel mogelijk te herstellen. Ergerlijk, zo ga je niet met boeken om.

Nadat een medetreinreiziger voor- en achterzijde van een blad had gelezen, scheurde hij het blad uit het boek en propte het zonder op te kijken in het afvalbakje. Het ging om een pocket maar pockets zijn toch ook boeken!

Een boekenkast vol hardcovers zonder ook maar een boek met stofomslag valt op. Een omzichtige opmerking mijnerzijds maakte alles duidelijk. De eigenaresse bleek de gewoonte te hebben na aankoop van een boek de stofomslag onmiddellijk te verwijderen “omdat het in de kast zo slordig staat”. Ik vertelde haar maar niet dat ik al meerdere malen diep in mijn beurs had getast voor een hardcover met stofomslag die al wel in mijn boekenkast prijkte maar zonder de fel begeerde omslag.

Mijn overtollige boeken breng ik op gezette tijden naar een kringloopwinkel die geheel door vrijwilligers wordt gerund en waarvan de opbrengst bestemd is voor kinderen van vluchtelingen. Keurig opgestapeld vervoer ik de boeken in stevige supermarkttassen. Draagt plezieriger dan kratten of bananendozen en is ook veel vriendelijker voor mijn rug. Onlangs schoot een struise kringloopwinkelmedewerkster, een aftands winkelwagentje voortduwend, mij te hulp. Vooral met gebarentaal maakte ze mij duidelijk dat het geen pas had de boeken, weliswaar in stabiele stapeltjes, op de vloer te deponeren. Ik knikte vriendelijk en legde een volgende stapel in haar wagentje maar voor ik er erg in had greep ze een van de tassen en kieperde de inhoud pardoes in het wagentje, alsof het om een zak aardappels ging. Verbouwereerd maar kordaat ontfermde ik me over de twee resterende tassen, legde de boeken in vier mooie stapels op de grond en verliet, enigszins bedroefd en zonder om te kijken, de winkel.

De boekenhobbyist uit Utrecht

 

Geschreven door internetcolumnist op 03-10-2017.