Internetbankieren is zeker nog geen gemeengoed. De overschrijvingskaart wordt nog gebruikt. Mensen die internetbankieren niet vertrouwen en vrezen voor plundering van hun bankrekening, kom ik regelmatig tegen. Hun vrees is zeker niet ongegrond, al schijnt de kans op leegroven van je rekening klein te zijn. Ik ben tot nu toe de dans ontsprongen.

Geld  opsturen in een enveloppe, ook in de vorm van opgeplakte munten, is geen alledaagse wijze van betalen maar komt voor. Zo stuurde een Australiër van Nederlandse afkomst die een vroege editie van “De Boerderij der Dieren” van George Orwell had besteld, een enveloppe met 45 euro, in de vorm van papiergeld, dat wel. Hij runt een soort kinderboerderij onder de naam “Boerderij der Dieren”. Bezoekers biedt hij de gelegenheid kennis te maken met bijzondere exemplaren van Nederlandse uitgaven van dit vermaarde boek.

Een enkele maal doet iemand een enveloppe met geld door de brievenbus; niets mis mee.

Als het niet te vaak gebeurt, is betalen met postzegels voor mij geen probleem. Voor de koper gaan de verzendingskosten dan wel met € 0,78 omhoog, geen groot bedrag maar waar het in deze boekenbusiness veelal gaat om kleine bedragen, telt zo’n bedrag toch mee. Deze wijze van betalen heb ik vooral aangetroffen bij Belgische grensstreekbewoners die zij meestal combineren met bezorgen van hun bestelling op een adres in Nederland om zodoende de hoge verzendingskosten naar België te omzeilen. Slimme Zuiderburen!

Bezorg ik een boek dat te dik is voor de brievenbus dan wordt vaak contant betaald. Soms rondt de klant het verschuldigde bedrag naar boven af en wil hij/zij niet weten van wisselgeld. Ik protesteer voorzichtig en vriendelijk, merk op dat bijvoorbeeld  “3,70 3,70 is en geen vier euro” en overhandig de 30 cent die vanwege mijn vooruitziende blik reeds in mijn jaszak zat. Vaak is men overtuigd en neemt het wisselgeld aan. Soms wint de klant en neem ik het extraatje met dank in ontvangst. Nu en dan komt het voor dat de klant er op staat duidelijk meer te betalen dan het verschuldigde bedrag, vooral vanwege “de vlotte bezorging en de toch al zo lage prijs van het boek”. Eenmaal werd mij door een mevrouw die reeds had betaald middels internetbankieren, een dichtgeplakte enveloppe overhandigd met de opmerking: “Dit is voor het gratis bezorgen. Tien kilometer heen en tien kilometer terug, en dan in dit hondenweer”. Enigszins beduusd nam ik de enveloppe aan, en toen ik merkte dat er geen munten in zaten, mompelde ik zoiets als dat het toch echt niet nodig was, dat ik op het weer was gekleed en dat ik van de dokter veel moest bewegen. Zij: “Neem nou maar mee, het komt u toe, en ik ben erg blij met het boek”. Ik: “Goed dan, wel bedankt, en mag ik het aan een goed doel geven?” Dat mocht. Thuisgekomen bleek er een briefje van vijf in de enveloppe te zitten. Het is ten goede gekomen aan een project (bouwen van meisjesscholen in Malawi) van de Zusters van Onze Lieve Vrouw van Amersfoort. Waar het gratis bezorgen al toe kan leiden!

De boekenhobbyist uit Utrecht

 

Geschreven door internetcolumnist op 16-10-2017.