Boekennieuws.

Toen ik Valse papieren van Valeria Luiselli las, moest ik denken aan een lied van Youp van ’t Hek: ‘Alles of nooit’. Dit korte lied, onderdeel van zijn gelijknamige show, sprong in mijn gedachten tevoorschijn na het lezen van een anekdote uit Valeria’s jeugd. Ze groef een tunnel naar Mexico, zoals veel andere kinderen een tunnel naar China graven, vond een nep-schat en vernielde de tuin van haar ouders. Toen pa en moe haar sommeerden de gaten te dichten, begroef ze in elk gat iets anders. In de grote tunnel: de kaart die haar vader voor haar had getekend. Dit alles in de hoop dat een kind dat hier ooit zou wonen, het mysterie van die oude gaten zou willen oplossen. Ze lijkt te willen zeggen: “Alles, alles of nooit, ik kan toch niet zomaar verdwijnen?” De toon van het boek is daarmee gezet. Valse papieren is een interessant debuut van deze Mexicaanse schrijfster, dat deels autobiografisch is en deels een bundeling van essays. Het maakt door deze combinatie een ietwat warrige indruk, alsof Luiselli schreef wat er op dat moment in haar opkwam om het later aan elkaar te breien. Maar door deze wolken schijnt haar talent als schrijfster. Haar gemengde afkomst - ze heeft ook Italiaans bloed - speelt een rol in het boek. Merijn Verhulst heeft duidelijk zijn best gedaan op de Nederlandse vertaling van dit originele debuut. Eenvoudig zal dat zeker niet geweest zijn. Het is te hopen dat Valeria Luiselli haar talent en schrijfstijl nog verder weet op te poetsen. Ondanks de ruwe kantjes belooft Valse papieren een nog betere opvolger. Ik ben benieuwd.