Boekennieuws.

Door filmrecensenten werd Under the Skin uitgeroepen tot de nieuwe 2001: A Space Odyssee. Gebaseerd op de trailer kan inderdaad de conclusie worden getrokken dat het hier gaat om een psychedelische film. Nog interessanter is dat de film geïnspireerd is op de debuutroman van Michel Faber. Reden te meer om dit boek aan te schaffen en erachter te komen of dit boek uit 2000 ook de moeite waard is. Zich afspelend in het grauwe Schotland (de tijd wordt niet bekend gemaakt, waarschijnlijk ergens in het heden), vinden we Isserley, een mysterieuze vrouw die Schotse lifters oppikt. Mannen die stevig gebouwd zijn en, belangrijker nog, niet zo snel gemist zullen worden door hun omgeving. Wanneer ze aan deze voorwaarden voldoen, dient Isserley ze toe met een verlammend gif, om ze af te leveren bij een boerderij. Wat er dan met ze gebeurd schijnt behoorlijk heftig te zijn, alleen duurt het zo’n beetje tot de laatste pagina’s voor de lezer erachter komt wat dit precies is. Under the Skin is in eerste instantie een boek dat drijft op stijl en sfeer. Ja, we hebben eveneens te maken met een bizar plot dat zich gaandeweg ontvouwt, maar Faber is meer bezig met het opbouwen van de wereld waarin Isserley rondwaart. Een koude wereld, waarin mannen vaak dronken zijn en het nooit eens zijn met de autoriteiten, en vrouwen een hindernis vormen of puur als lustobject zijn bedoeld. Het is een grauwe, broeierige wereld met een sterk gevoel van individualisme. De enige schoonheid die hier nog te vinden is, is de poëtische ondertoon waar Faber zich van dient. Tussen de regels door leeft de schrijver zich naar hartenlust uit met maatschappijkritiek en worden vraagtekens gesteld bij onder meer leiderschap. Omdat we alles door de ogen van Isserley te zien krijgen, wordt de wereld op afstandelijke wijze aan ons voorgeschoteld. De mensen zijn voor Isserley studieobjecten, dingen die ze bestudeert en probeert te doorgronden. Dit brengt een vervreemdend effect teweeg. Het is al lastig je te verplaatsen in de analytische en getroebleerde psyche van Isserley, doordat alles en iedereen verwordt tot louter iets wat onder een microscoop kan worden gelegd, is het vrijwel onmogelijk je met iemand te kunnen identificeren. Dat daarnaast ook het verhaal  erg traag wordt verteld, kan ertoe leiden dat niet iedereen het einde haalt. Terwijl deze toch zeker de moeite waard is.