Boekennieuws.

Ronald Giphart schijnt tijdens of na de eerste vertoning van Ik ook van jou vrij depressief de zaal uit te zijn gelopen. De wijze waarop Ruud van Hemert zijn debuutroman had verfilmd stond de jonge schrijver absoluut niet aan. Hij bleek daarin niet de enige te zijn: na de film raakte hij in gesprek verwikkeld met Robert Jan Westdijk, die Giphart nog condoleerde met de film. De twee mannen maakten daarop de afspraak dat Westdijk de volgende verfilming van een roman van Giphart op zich zou nemen. Jaren later zou de afspraak worden nagekomen in de vorm van Phileine zegt sorry. Om eerst maar eens te beginnen met het boek. Phileine, die het beste omschreven kan worden als een bitch met kinderlijke trekken, heeft een relatie met Max, een jonge acteur die uitkijkt naar zijn grote kans om te schitteren op het toneel. Deze kans krijgt hij in de vorm van een moderne versie van Romeo and Juliet, waarvoor hij tijdelijk in New York zal moeten moeten. Phileine blijft aanvankelijk achter, om hem dan toch maar achterna te reizen. Het verhaal mag dan flinterdun zijn, de stijl is dat zeker niet. Alles wordt beschreven vanuit het perspectief van Phileine, die er genoegen in schept zo grof mogelijk te wezen en tegelijkertijd zoveel mogelijk dure woorden door haar monologen te gooien. Deze merkwaardige combinatie heeft een komisch effect, vooral omdat Phileine zich een onaangepaste flapuit toont en zich in de meest absurde situaties werkt. Tegelijkertijd vormt dit een valkuil. Het boek drijft hoofdzakelijk op de overpeinzingen van Phileine, waardoor het verhaal soms geen richting lijkt te hebben. De sketchachtige situaties zijn erg grappig, maar ze zijn niet allemaal even sterk, waardoor de aandacht kan verslappen. De filmversie van Westdijk heeft dit probleem slim opgelost door van de verfilming een knetterende achtbaanrit te maken. Vanaf het begin is Phileine zegt sorry dynamisch, scherp en erg grappig, met een cast waarvan het spelplezier eraf spat. Kim van Kooten zet een Phileine neer die grofgebekt en ook kwetsbaar is, Hadewych Minis weet te overtuigen als haar partner-in-crime Gulpje, Roeland Fernhout is hilarisch als Jules. En dan is er natuurlijk nog Michiel Huisman, die net naast het Gouden Kalf greep voor zijn vertolking van Max. Toch kan ik de film niet beter noemen: inderdaad, er is wat minder geouwehoer, toch zijn er scènes en personages uit het boek gesneuveld die juist erg leuk waren. In dit geval komen boek en film op gelijkspel te staan. Allebei bieden ze iets wat de ander weer niet heeft en zijn ze allebei zeer de moeite waard.