Boekennieuws.

Toen ik het plot van Een goede raad aan de weet kwam, moest ik meteen aan het boek Peyton Place van Grace Metalious denken, vooral bekend van de televisiebewerking en Nederlands eerste heuse soap. Nu ik Een goede raad gelezen heb, vind ik dat er veel overeenkomsten zijn, maar ook verschillen. Zo verschilt de stijl nogal. Peyton Place is veel broeieriger en mysterieuzer geschreven dan Een goede raad. Dit laatste boek is open van stijl en geeft geleidelijk de geheimen van de inwoners van Pagford prijs. En waar in Peyton Place seks wordt vermoed, is Rowling er heel expliciet en duidelijk over. Verder spelen de moderne communicatiemiddelen een belangrijke rol in Rowlings boek. Overeenkomsten zijn onder andere een fictief dorp, macht, mishandeling, overspel, ruzies, verraad, klassenverschil en haat, alsmede roddel en achterklap. Er worden in beide boeken veel personen opgevoerd. Ik begon een lijstje met namen te maken met in het kort een beschrijving erbij. Toch merkte ik bij Rowling al gauw dat het om een kleine groep mensen ging, die voor mij begonnen te leven en bekenden werden; noteren bleek niet meer nodig. Wel waren er erg veel details over de omgeving en de straten van Pagford zelf. In eerste instantie probeerde ik de ligging van straten en pleinen te onthouden, maar ik liet dit plan gauw varen;. De uitvoerige details zijn eigenlijk alleen van belang voor de regisseur van de film of televisieserie die waarschijnlijk ook van dit boek gemaakt zal worden. Een goede raad begint met de dood en eindigt met de dood. Een door velen geliefde (en door enkelen gehate) dorpsgenoot Barry Fairbrother, tevens lid van de deelraad van Pagford, sterft door een hersenbloeding. Er brandt een strijd los om zijn plaats in die deelraad. Inzet daarbij is de vraag of een wijk waar achterstandswijk met veel drugsverslaafden en werklozen wonen bij Pagford moet blijven of afgestoten moet worden naar de vlakbij gelegen stad Yarvil. Barry was een sociaal bewogen man, die er alles aan deed om die achterbuurt en zijn bewoners kansen te geven. En ooit was Barry een bewoner van die buurt. Zo zorgt hij ervoor dat kinderen uit die buurt naar de school van Pagford kunnen. In het bijzonder stimuleert hij de tiener Krystal Weedon door het aanbieden van een plaats in de door hem opgestarte roeiploeg. De moeder van Krystal is een verslaafde alleenstaande, die zich prostitueert. Krystal heeft nog een broertje van drie, Robbie, die zij verzorgt en waar ze gek op is. Verder zijn er een verward lerarenechtpaar met hun geadopteerde, rebellerende zoon; een Hindoestaans artsenstel met hun kinderen, waarvan er één ontzettend getreiterd wordt (op school en door haar moeder); een gezin met een vader die zijn zonen en vrouw fysiek en psychisch mishandelt; een enorm dikke oude machtswellusteling en zijn roddelende en jaloerse echtgenote; hun zoon van middelbare leeftijd met zijn verveelde, veelal dronken en op seks met tienerjongens beluste vrouw; en de kwade en gefrustreerde weduwe van Barry. Al deze mensen hebben geheimen en weten die nauwelijks achter hun maskers te verbergen. Drie mensen stellen zich kandidaat voor de vacature in de deelraad. Drie tieners zijn om wisselende redenen niet blij met de kandidatuur van hun ouders of boos op hen en weten – afzonderlijk en op wisselende tijdstippen – in te breken op de website van de deelraad om belastende mededelingen over de betreffende ouder aan heel Pagford kenbaar te maken. De eerste tiener ondertekent met: “de geest van Barry”. De anderen nemen deze signatuur over. Eén voor één worden alle geheimen ontsluierd. Het verhaal pakt je beet: het ontwikkelt zich geleidelijk – om in een razende climax met dodelijke afloop te eindigen.