| 1 | Ischa Meijer |
| Brief aan mijn moeder | |
| 2 | Waals, Jacqueline van der |
| Verzamelde gedichten | |
| 3 | Frank, Anne |
| Het Achterhuis |
archief
Hoe staat het met onze privacy?
Verspreiding van informatie en verlies van privacy zijn steeds vaker redenen tot debat. Met de sneltreinvaart waarop sociale media zich ontwikkelen is het een relevant issue: wat maken we van onszelf bekend en hoe groot is het deel van die informatie dat wordt opgeslagen? In De digitale schaduw verkent onderzoeksjournalist Dimitri Tokmetzis dit vraagstuk.
Digitale informatie komt in vele vormen. We zijn vaak dom genoeg om zelf van alles op internet te zetten, van beperkte contactgegevens tot uiterst persoonlijke data. Maar dit is ons bekend, we zijn ons ervan bewust dat andere mensen deze informatie kunnen zien. We maken het immers zelf bekend. Of het wordt opgeslagen kan de een meer schelen dan de ander, al weet iedereen doorgaans wel dat zodra iets op internet staat het er nooit meer van af komt. Er zijn echter zaken waarvan we niet zelf in de hand hebben of we ze bekend maken of niet. Dit kan komen omdat we ons er niet van bewust zijn, maar ook omdat we geen andere keus hebben.
Een ontnuchterend boek dat de lezer in heldere taal bewust maakt van de gevaren van onze datasporen
Tokmetzis schetst het beeld van een oncontroleerbare situatie. Wanneer onze privacy wordt beperkt hebben we vaak geen keus tot verzet, aangezien dit meestal het gevolg is van een goedbedoelde poging tot het verbeteren van onze levensomstandigheden en veiligheid. Het uitgangspunt is vaak wel zuiver. Surveillancecamera’s zullen voor de rechtschapen burger weinig betekenen omdat hij niets verwerpelijks doet en de beelden van hem dus niet tegen hem gebruikt zullen worden. Volgens Tokmetzis gaat het niet om het feit dat die beelden worden vastgelegd, maar om wat er met die beelden gedaan kan worden. Dit gaat niet alleen op voor camerabeelden maar ook voor andere vormen van informatie.
Door licht te werpen op de mogelijke consequenties die onze datasporen met zich meebrengen, geeft Tokmetzis een verontrustende realiteit weer. We worden in categorieën geplaatst, en deze categorieën hebben invloed op onze levenskansen. Mogen we ergens wel of niet komen? Komen we wel of niet in aanmerking voor een lening? Het schokkende verhaal in de inleiding maakt duidelijk wat voor een impact informatie op ons dagelijkse leven kan hebben.
Een ontnuchterend boek dat de lezer in heldere taal bewust maakt van de gevaren van onze datasporen. Met voorbeelden die de lezer bekend zijn en voorbeelden waar de lezer geen flauw benul van heeft, weet Tokmetzis zijn punt goed thuis te brengen.