Boekennieuws.

Naast een handvol hits wisten P. Fabergé, Willie Wartaal en Vieze Fur (ofwel Pepijn Lanen, Olivier Mitshel Locadia en Freddy Tratlehner) als De Jeugd van Tegenwoordig een geheel eigentijds vocabulaire te introduceren dat inmiddels door miljoenen jongeren is omarmd. Dat dit eigenaardige taaltje goed samengaat met literatuur, bewijst Lanen met zijn boekendebuut Sjeumig. Sjeumig is geen roman maar een verhalenbundel met achttien verhalen waarin hij zijn gortdroge en absurdistische fantasie de vrije loop laat. Het wemelt er van de scheldende kabouters, een bever die op zoek is naar een pak voor een feestje, hiphoppers die een videoclip op willen nemen en nog meer krankzinnige figuren in krankzinnige situaties. Wat deze verhalen vooral zo opvallend maakt, is de wijze waarop Lanen de straattaal die De Jeugd van Tegenwoordig in zijn raps bezigt, laat mixen met meer literair taalgebruik. Er ontstaat hierdoor een merkwaardige schrijfstijl waarin situaties enerzijds op serieuze wijze worden beschreven, en anderzijds een vet ironische toon krijgen door woorden als “telefoontje pompten” en “pokoe”. De al vrij prettig gestoorde scènes die Lanen weet neer te zetten, zoals een bever die na het bouwen van een dam op zoek is naar een pak voor een feestje en daarbij op vrij gruwelijke wijze een hert doodsteekt met diens eigen gewei (dat is een vrij knappe prestatie voor een bever, dat moet worden toegegeven), krijgen hierdoor een extra bizarre lading. Het resultaat: heerlijke momenten van literaire slapstick, waarin serieuze taal en speelse straattaal elkaar ontmoeten. Of Lanen daadwerkelijk de nieuwe Van Kooten en De Bie vormt, zoals Ernst-Jan Pfauth van De Correspondent beweert, kan met een korrel zout worden genomen. Maar de jonge rapper komt wel verdomd dicht in de buurt.