Boekennieuws.

Vrouwen zijn gecompliceerde wezens; vandaar dat er een heel systeem ontwikkeld is om ze beter te begrijpen. Er bestaat zelfs een hele “community” die zich bezighoudt met het versieren en verleiden van vrouwen. Systematische gespreksopeners, dialogen, neurologische en psychologische trucs: de zogenaamde “pick-up artists” beheersen deze technieken tot in perfectie en weten elke vrouw in bed te krijgen. Voor wie denkt dat dit belachelijk of vergezocht klinkt, wordt aangeraden The Game van Neil Strauss erbij te pakken. Het boek mag dan uit 2005 komen, dat maakt het niet minder actueel: het versieren van vrouwen, het immense verlangen om een echte “ladykiller” te zijn, is nog altijd aanwezig in het dagelijkse leven en het nachtelijke uitgaansleven. Strauss, redacteur bij Rolling Stone, zelf niet bepaald een vrouwenversierder, komt door een opdracht per toeval terecht in deze wereld en besluit er verder onderzoek naar te doen. Hij ontmoet de bijzonder charismatische “Mystery” (Erik von Markovik) die voor het eerst een workshop geeft omtrent zijn “Mystery Method”; stappenplannen om een gesprek te openen, de interesse van een vrouw op te wekken, haar te verleiden tot een kus en tot slot De Grote Daad te verrichten. Zowel Strauss als de lezer stuiten op scepsis, tot Strauss erachter komt dat de technieken echt werken en tot zijn verbijstering moet vaststellen dat Mystery er steeds in slaagt een vrouw onder de duim te krijgen. Aangezien Strauss een snelle leerling is, ziet Mystery in hem de perfecte assistent. Strauss wordt omgedoopt tot “Style” en ondergaat complete een metamorfose: haar eraf, bruin tintje op de huid en zoveel mogelijk coole accessoires. Vervolgens stampt hij zijn hoofd vol kennis omtrent hypnose, lichaamshouding, neurologisch programmeren en wat al niet, om deze vervolgens in de praktijk toe te passen. Tussen Mystery en Strauss ontstaat een hechte vriendschap en al snel groeien de twee mannen uit tot toonaangevende figuren in hun wereldje. Het gaat echter mis wanneer Mystery’s geestelijk gestel behoorlijk instabiel blijkt te zijn en Strauss een vrouw ontmoet op wie hij helemaal verliefd raakt, maar die ongevoelig blijkt voor zijn trukendoos.  The Game lijkt in eerste instantie een vuistdikke gids te zijn om de vrouw te kunnen veroveren; de roman is doorspekt met tips en adviezen van verscheidene meesters in het vak. Toch is het boek meer dan dat. Het beschrijft – in een prettig lezende en humoristische stijl – een aantal jaren uit het leven van Strauss (zo ontmoet hij bijvoorbeeld Tom Cruise, Britney Spears en Courtney Love), zodat het een sterk autobiografische tint krijgt. Daarbij worden ook de ervaringen van cursisten en pick-up artists zelf uiteengezet, waardoor de lezer een beeld krijgt van hoe de gemeenschap begon en zich meer en meer uitspreidt. Of je nu zelf een “ladykiller” bent of niet, het loont zonder meer de moeite The Game te lezen. Strauss’ aanstekelijke humor en zijn merkwaardige avonturen maken van het boek een prachtige ervaring die je niet snel vergeet. Dat het boek alweer bijna een decennium geleden is geschreven, maakt het beslist niet minder actueel: het versieren van vrouwen, het immense verlangen om een echte “ladykiller” te zijn, is nog altijd aanwezig in het dagelijkse leven en het nachtelijke uitgaansleven – en het ziet ernaar uit dat daar voorlopig weinig verandering in komt. Daarbij is de gemeenschap van pick-up artists sindsdien explosief gegroeid en zijn er tot op de dag van vandaag onder andere webshows, tv series, tal van persiflages en boeken uit het fenomeen ontstaan. En hoewel The Game zeker oplossingen biedt om het zelfvertrouwen te vergroten, is het in de eerste plaats een humoristisch boek dat zonder meer de moeite waard is.