Boekennieuws.

Nicola Lecca, muziekcriticus en correspondent voor diverse Italiaanse kranten en tijdschriften, schijnt een van de grootste beloftes van de hedendaagse literatuur te zijn. Ik was dan ook erg nieuwsgierig naar dit boek, aangetrokken door de tekst op de achterflap: ‘Alexander Norberg, een wereldberoemd orkestdirigent, beëindigt onverwachts zijn loopbaan en doet dat met een gedenkwaardig concert: hij wil het fameuze Stabat Mater van Pergolesi ten gehore brengen. Als locatie kiest hij een oude kathedraal in IJsland. Voor het concert worden slechts tweeënvijftig mensen uitgenodigd, willekeurige personen die worden gekozen uit het telefoonboek van Reykjavik. IJsland houdt de adem in.’ Oscar, geboren in Göteborg, is een grote fan van Norberg. Hij vertrekt uit Londen, waar hij een dodelijk saai baantje had, naar IJsland met slechts één doel: koste wat het kost aanwezig zijn bij dit laatste concert van zijn idool. Het boek is ingedeeld in drie delen, waarbij het eerste deel weer is ingedeeld in drie akten. Na deel drie volgt nog een hoofdstuk Na het concert. De stijl die gehanteerd wordt, is koel en helder. De zinnen hebben een niet ingewikkelde opbouw en wollig taalgebruik wordt vermeden. Er wordt vanuit verschillend perspectief verteld; we volgen afwisselend de dirigent Norberg, de zangeres Rebecca, de elfjarige zanger Marcel, en Norberts fan, Oscar. De inwoners van Reykjavik vormen hierbij het ‘koor’ zoals in een klassiek Grieks drama met hun roddels en hun commentaar op de voorbereidingen voor het concert. Het begin van het boek is verhalend; maar, zodra de hoofdpersonages allen aangekomen zijn in Reykjavik, wordt de spanning opgevoerd. Nicola Lecca sleept je door de ijskou mee naar de grande finale. Waar je vanaf het begin bang voor was, komt steeds dichterbij ... Dit prachtige boek heeft veel weg van een Grieks drama, zoals ze in de oudheid geschreven en opgevoerd werden. Het is dan ook geen toeval dat de personages discussiëren over het Lot en de eigen wil. Angst voor de dood, angst voor het verval en voor de onvolmaaktheid spelen een grote rol: ‘Alexander Norberg schrijft optimistisch gestemd in zijn dagboek. Het verloop van de generale repetitie heeft hem gerustgesteld. “Alles is nu volmaakt”, heeft hij net opgeschreven, als er iemand aan de deur klopt. (…) er staat een huilende Mariette (gouvernante van Marcel) voor hem. “Hij wil niet meer zingen! Hij zegt dat hij nooit meer zal zingen! Het is mijn schuld, maestro. In het zwembad heeft hij twee jongens ontmoet die hem hebben verteld dat zijn stem zal veranderen …”’ Het Laatste Concert is een adembenemend verhaal dat ik een ieder kan aanraden. Liesbeth Dillo heeft voor een mooie, vlotte vertaling gezorgd! En nu ga ik op zoek naar het Stabat Mater van Pergolesi.