Boekennieuws.

Isa Hoes en Antonie Kamerling, allebei werkzaam in de showbusiness, voelden zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken. Dat Antonie soms wat manisch overkwam, nam Isa maar voor lief. Toen het slechter met hem ging en zij hem naar de sofa sleurde om te praten met professionals, was het al te laat. In 2010 werd het voor Antonie te veel en stapte hij uit het leven. Isa bleef achter met twee kinderen en besloot haar rouw te verwerken in het prachtige Toen ik je zag: Mijn leven met Antonie. Daarmee bewijst ze niet alleen te kunnen acteren, maar ook met de pen uit de voeten te kunnen. Hoogstaande literatuur is het niet, maar Isa weet wel een verdomd mooi verhaal neer te zetten. Zoals de titel impliceert gaat het boek niet over de periode van rouw, maar wat ervóór gebeurde: hoe de twee elkaar ontmoetten op de set van ‘Goede tijden, slechte tijden’, verliefd werden, in het huwelijksbootje stapten en een tumultueus huwelijk beleefden. Omdat het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Isa, is het onvermijdelijk dat het beeld van Antonie Kamerling subjectief is. Zijn moeilijke gedrag wordt, zeker in het begin, erg vergoelijkt door Hoes, totdat ook zij er niet meer tegen kan en instort. De subjectiviteit is deels gecompenseerd door brieven en dagboekaantekeningen van de getroebleerde acteur in de tekst te verwerken. Zodat vangt de lezer een glimp op van zijn gecompliceerde geest. Bovendien heeft Hoes nog iets verzonnen: tussen de bedrijven door krijgt de lezer overpeinzingen mee die ze achteraf had, na de dood van Kamerling. Ze hield ontzettend veel van hem en beseft dat ze anders had moeten handelen. Op deze manier zet ze haar naïviteit van toen tegenover haar wijsheid van nu. De actrice laat op deze manier alsnog zien hoe ze met Kamerlings dood is omgegaan. Toen ik je zag: Mijn leven met Antonie wist in een maand tijd maar liefst zes drukken te behalen, en dat is terecht. Het is een prachtig liefdesverhaal met een gitzwarte rand en snijdt bovendien een altijd actueel onderwerp aan, namelijk depressie. Het boek mag dan snel weg lezen, de impact ervan (de scènes waarin Kamerling bijna apathisch tegenover een psycholoog zit bezorgen werkelijk kippenvel) zal niet zo snel wegebben.