Boekennieuws.

 Martin Appelo, gezondheidszorgpsycholoog en gedragstherapeut, ontwikkelde een methode met mentale programma’s (zoals angst, agressie) als uitgangspunt. Elk programma staat voor een gewenste of ongewenste manier van denken, voelen en doen. Net als bij een computer kan je die programma’s als icoontjes op jouw innerlijk bureaublad zetten. Door het aanklikken van het meest geschikte icoontje op een allerbelabberdst moment, kan je meer controle krijgen over jezelf, je emoties en je gedrag.  Hij beschrijft hoe je zo’n innerlijk bureaublad kan samenstellen. Dit kan handmatig d.m.v. tekeningen en/of foto’s, òf met behulp van de computer. (Voorin in het boek staat een unieke code, waarmee je toegang krijgt tot de website waarin je jouw bureaublad kan vormgeven). Over het diepste van onze diepe diepte kunnen we niets met zekerheid zeggen. Daarom, stelt Martin, kunnen we beter de aandacht verplaatsen naar de oppervlakte: naar de manier waarop we overkomen, de rol die we spelen. Mensen die ongelukkig en ontevreden zijn, gebruiken waarschijnlijk niet genoeg rollen; ze hebben een beperkt repertoire. Hierdoor kunnen ze zich maar in weinig situaties staande houden, prettig voelen of zich geen houding weten te geven. Door het leren en instuderen van nieuwe scripts, kunnen ze die rollen toepassen op momenten dat ze zich ongelukkig voelen. Veel therapieën zijn vooral gericht op het veranderen van gedachten, denkstijlen of cognitieve schema’s (cognitie =  o.a. het vermogen om te leren, te denken en te redeneren). Als je aan het werk gaat met de inzichten en technieken, die je krijgt aangereikt, merk je dat je vaak meer zelfvertrouwen en minder klachten krijgt. Je kan effectiever met omstandigheden omgaan en je gaat beter functioneren. Dit zou je ook kunnen bereiken door het werken met het innerlijk bureaublad. Net als psychotherapie is dit geen wondermiddel en de mogelijkheden zijn niet onbeperkt.  Een eyeopener vond ik, dat Martin Appelo stelt dat het populaire “op zoek gaan naar jezelf” eigenlijk niet klopt. Want op het moment dat je gaat zoeken naar jezelf ben je dus niet jezelf. En stel dat de “niet-zich-zelf-zijnde-zoeker” zichzelf, het ware zelf, zou vinden. Hoe betrouwbaar is dat? Als je goed nadenkt, weet je dat dit zoeken naar zichzelf nooit een bevredigend resultaat kan opleveren. Dat wordt m.i. bevestigd door de documentaires over het leven van Beatles George Harrison en het artikel in het blad “Zin” over mensen die ooit in India op zoek naar zichzelf waren. Welke situaties wil ik beter aan kunnen?. Ik heb de code ingevuld en mijn werkblad, d.m.v. aangegeven mogelijkheden, samengesteld. De comfortzone, het gebied waar je naar toe kan om even pas op de plaats te maken en waarin je tegen jezelf zegt:  “Iets in mij maakt me boos, maar IK ben het niet!”. Verder de ongewenste emoties, de gewenste emoties en de programma’s  die ik graag meer aanwezig wilde zien. Het was erg interessant en geweldig om het te doen. Met de scrol-code ging ik situaties te lijf. En het werkt, echt!