Boekennieuws.

Viola & Luce is een spannende psychologische roman over geheimen en leugens in de liefde. Hoe ver kun je hierin gaan? De titel slaat terug op de twee hoofdpersonages van deze roman, Viola is een vrouw van middelbare leeftijd, ze is getrouwd met Carlo en samen hebben ze één dochter: Luce. Luce is vanaf het begin haar vaders oogappel geweest en de twee zijn onafscheidelijk. Op een nacht krijgt Viola een telefoontje dat ze ogenblikkelijk naar het ziekenhuis moet komen omdat Luce, inmiddels een puber, in kritieke toestand in het ziekenhuis ligt. Viola is op dat moment bij haar minnaar en neemt eerst niet op als haar man haar belt dus komt pas na herhaalde telefonische oproepen naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat de situatie van Luce ernstiger is dan verwacht, ze heeft door alcoholmisbruik een levertransplantatie nodig van een familielid. Carlo blijkt echter geen match te zijn. Viola zal nu open kaart moeten spelen over haar geheimen en het web van leugens. Ze kan niets anders doen dan eerlijk zijn, want het leven van haar dochter staat op het spel; als zij haar leugens niet opbiecht aan Carlo, zal Luce sterven. Het boek wordt vanuit het perspectief van Viola geschreven, die door middel van flashbacks vertelt over haar leven vanaf de puberteit tot nu. Hoewel ze zichzelf in een web vol leugens heeft weten te manoeuvreren krijgt de lezer toch sympathie voor haar; dit komt waarschijnlijk omdat alle misstappen vanaf het begin worden toegelicht. Je begrijpt de motieven en je voelt mee met haar, ergens begin je de misstappen zelfs te begrijpen. Ratarro weet de juiste, vlotte taal te kiezen, het boek is erg spannend en als lezer kun je dan ook niets anders doen dan doorlezen. De taal is niet heel literair, er worden geen gekunstelde hoogstaande literaire zinnen gebruikt. Maar dit maakt de zinnen niet minder mooi: ‘Aan alles komt een eind. Elke dag en nacht, de zomer en de winter, een kus en de liefde, een romantisch etentje, de vuile vaat, de benzine ook al had je een volle tank, de voorraad hout en proviand, therapie en een goed boek. […] Oorlogen, ziekten en examens gaan voorbij, suiker raakt op. De muziek houdt op als je je vingers van het klavier haalt. Aan alles komt een eind, misschien op een dag ook wel aan de wereld.’ Dergelijke passages weten de lezer te raken. Sommige hoofdstukken worden voorafgegaan door een liefdescitaat uit de klassieken, bijvoorbeeld een stukje uit Tristan en Isolde en uit Amor en Psyche. Deze citaten zijn een soort vooruitwijzingen naar wat er in het komende hoofdstuk staat te gebeuren. Het hoofdstuk waarin we lezen over de smachtende verlangens van Viola naar haar minnaar, waarna ze niets anders kan doen dan zich overgeven, wordt voorafgegaan door een citaat over Psyche die zonder het te merken verliefd werd op haar minnaar, zich niet meer in kan houden en zich vurig op haar minnaar stort. De roman heeft ook zeker psychologische diepgang. Zo gaat de schrijfster diep in op de karakters van Viola, Luce, Carlo en de minnaar van Viola. Het verhaal wordt niet in de chronologische volgorde verteld. Eerst lezen we over het noodlottige ongeluk van Luce en over het moment dat haar ouders zich in het ziekenhuis bevinden in een uiterst pijnlijk en confronterend moment, vervolgens komen we er door middel van flashbacks achter hoe het zover gekomen is, en wat er aan vooraf gegaan is. Deze flashbacks worden afgewisseld met stukken uit het heden. Dit is de eerste roman van Ratarro die in vertaling is verschenen. Hopelijk volgen er nog veel en worden haar eerdere boeken na het succes van Viola & Luce alsnog vertaald. Ratarro is een veelbelovende schrijfster die direct de aandacht van de lezer weet te grijpen en vast te houden!