Boekennieuws.

Asterix bij de Picten Asterix en Obelix zijn namen waarmee generaties zijn opgegroeid. De geesteskinderen van René Goscinny en Albert Uderzo zijn een instituut in de stripwereld en daarbuiten. De serie beleefde zijn hoogtijdagen gedurende hun samenwerking, waaraan door de dood van Goscinny in 1977 abrupt een einde kwam. Uderzo zette de reeks voort en wist nu en dan het succes te evenaren, tot aan begin jaren negentig. De roos en het zwaard werd met gemengde gevoelens ontvangen en uiteindelijk afgedaan als het einde van het succesverhaal Asterix. Enkele albums volgden nog, waarvan Het geheime wapen als absoluut dieptepunt werd ervaren. Na de jubileumuitgaven, merendeels verzorgd door striptekenaars die zelf met de reeks waren opgegroeid, was het geruime tijd stil rondom de kleine moedige Galliër. Totdat onlangs een nieuw album verscheen. Asterix bij de Picten. Dit album, dat onder toeziend oog van Uderzo is vervaardigd door Jean-Yves Ferri en Didier Conrad, heeft voor veel opschudding onder fans gezorgd. Zou het eindelijk een waardig vervolg zijn in de serie? Zouden een nieuwe scenarist en tekenaar de glorie weten te doen herleven? Of zou het slechts een manier zijn om Asterix een uier voor te binden en verder uit te melken? Zelf hoopte ik tegen beter weten in dat het een waardige toevoeging aan de serie zou zijn, dat het niet als Jan, Jans en de kinderen zou afglijden naar een karikaturaal slecht niveau. Helaas moet ik concluderen dat het boek maar net niet zo erg is als Het geheime wapen. Hoe te beginnen? De tekenstijl toont wel dat Conrad heeft gekeken naar de werken van Uderzo, maar de details kloppen niet. De tekenstijl is ook meer cartoonesk dan karikaturaal, zodat de charme van de Asterix-wereld verloren gaat. Op zich is dit nog wel te vergeven en misschien ook nog te verbeteren. De ware pijn zit hem echter in het scenario, de grappen en de dialogen. Zo vele van de geliefde karakters worden genadeloos afgeslacht in de vorm van een karikatuur. Bijvoorbeeld Nestorix die op de eerste pagina raaskallend het woord neemt en het hele album op dezelfde wijze doorratelt. De rest van de grappen valt niet beter op de nuchtere maag: ze zijn merendeels gerecycled uit oude strips en er blijkbaar ingeschoven om de slappe nieuwe grappen op te krikken. De zogenaamde ruziegrap - Obelix haalt iets stoms uit en Asterix wijst hem daar furieus op - wordt zelfs twee keer achter elkaar gebruikt! Het verhaal is ook al niet bijster origineel. Een stamleider der Picten moet worden ontdooid, naar huis gebracht en uiteindelijk tot opperhoofd der stammen gekroond. De tenenkrommende wijze waarop dit gebeurt, maakt het gat in de boot echter alleen maar groter. Het is te hopen dat de auteurs het bij dit ene album laten en Asterix net als Kuifje een beschermde status krijgt, zodat verder geklungel de serie niet meer zal schaden.