Boekennieuws.

Thomas Heerma van Voss opent zijn roman Stern met een scène in De Kegel, waar Hugo Stern samen met zijn zoon Bram een partijtje bowl speelt. Al snel geeft Bram aan er geen zin meer in te hebben. Hugo probeert hem nog over te halen, Bram wil naar huis. Goed, als zijn zoon dat wil, dan stoppen ze ermee. Toch zit het Hugo niet lekker dat de routine tussen vader en zoon verbroken wordt. Met deze mooie opening laat Stern zien een roman te zijn die vanaf de eerste pagina de lezer weet mee te nemen in een wereld met contactgestoorde personages. De hoofdrol is in deze weggelegd voor Hugo Stern. Nadat hij met pensioen is gestuurd (hoewel hijzelf volhoudt dat de juiste term “prepensioen” is), weet Hugo zich niet zoveel raad met zijn leven. Dit wordt verergert als Bram te kennen geeft te willen reizen naar Korea. Hoezo wilt zijn zoon weg? Welke reden heeft hij om zijn ouderlijk nest te verlaten? Als dan ook nog eens diep weggestopte demonen opborrelen dankzij de autobiografische romans van zijn vrouw Merel, dreigt Hugo elke grip op zijn zo geordende leven te verliezen. Van Voss weet deze val op heldere en scherpe wijze te verbeelden. Door het verleden en heden aanvankelijk te behandelen als twee aparte tijdslijnen, weet hij een spanningsboog te creëren. Hoe meer deze twee verschillende periodes naar elkaar groeien, hoe meer mysteries rondom de gesloten Hugo worden opgehelderd. Hij mag dan niet het meest sympathieke personage uit de Nederlandse literatuur zijn, door zijn achtergrond te schetsen is het tenminste begrijpelijk waar Hugo’s egoïstische en soms ook kinderlijke daden vandaan komen. Met Stern bewijst van Voss een getalenteerd schrijver te zijn, zeker als je bedenkt dat hij nog maar tweeëntwintig is. Zonder genade laat hij Hugo worstelen met zijn onvermogen vrienden te maken en “erbij te horen”. En als hij dan de kans krijgt om iets van zijn leven te maken, wordt hem een harde kopstoot uitgedeeld door het lot, waarna hij beduusd achterblijft. In plaats van zijn emoties en frustraties daadwerkelijk te uiten, stopt hij het allemaal weg: het verleden moet gewoon vergeten worden. Hierdoor komt Hugo over als een statisch en perfectionistisch personage die niet begrijpt waarom Merel toch zo graag met hem wil praten over hun huwelijk. Het moment dat hij dan zichzelf openstelt, al is het maar voor eventjes, beschreven in slechts een paar woorden, is dan ook des te indrukwekkender. Toch laat Stern ook wat zwaktes zien in van Voss’ schrijverschap. Want hoe goed deze jongeman de pen ook kan hanteren, hij lijkt zich te verslikken wanneer hij de wereld beschrijft vanuit de ogen van een gepensioneerde Hugo. Wanneer hij zijn zoon aanspreekt komt dit wat gekunsteld over, evenals de interactie tussen de overigen volwassenen. Daarbij zijn wat technische dingen op te merken, bepaalde woorden die niet helemaal goed zijn gekozen, zinnen die net wat anders geformuleerd hadden kunnen worden. Afgezien daarvan is Stern zeker de moeite waard: van Voss heeft een mooie roman geschreven die ongetwijfeld een breed publiek zal aanspreken.