Boekennieuws.

Vier mannen tegelijk, geblinddoekt en gewapend met roedebundels, in een boksring. Dat is De Brooklynclub, de broederschap waar de hoofdpersoon lid van is. Zo’n club trekt natuurlijk ook minder wenselijke leden aan, en daarmee begint dit bizarre verhaal. Bart Koubaa vertelt het verhaal van twee dubbelgangers en een bijna perfecte moord op een vreemde wijze. Fragmentarisch, welhaast chaotisch. De hoofdstukken lijken op het eerste gezicht in volstrekt willekeurige volgorde ingebonden. Als een vertelling door een instabiele geest die snel de draad van zijn verhaal verlaat om over andere trivialiteiten te praten. Dat doet het verhaal echter geen kwaad – de volgorde blijkt uiteindelijk goed doordacht. Vooral in het begin van het verhaal worden veel tipjes van de sluier opgelicht om het doorlezen uit te lokken. Veel vragen worden opgeroepen die de schrijver op wrede wijze laat liggen, om pas als je eigenlijk allang wilde stoppen met lezen met stukjes van antwoorden te komen. Duivels, maar erg goed. Door het verhaal in de ik-persoon te schrijven geeft Koubaa je het gevoel dat de hoofdpersoon je zijn verhaal persoonlijk vertelt Door  het verhaal in de ik-persoon te schrijven geeft Koubaa je het gevoel dat de hoofdpersoon je zijn verhaal persoonlijk vertelt. Alsof je hem opzoekt in de gevangenis, tegenover hem zit met enkel een wand van kunststof tussen jullie in, met een telefoonhoorn aan je oor. Want daar zit de hoofdpersoon – zijn moord verliep bijna vlekkeloos. Maar waar ging het mis? En waarom die moord? De hoofdpersoon legt het uit, maar tegelijkertijd wordt hij ervan beticht informatie achter te houden. Door wie? Door zijn eigen verhaal, dat als een persoon wordt behandeld. De dialoog tussen de hoofdpersoon en zijn verhaal is ergens wel interessant, maar over het algemeen stoort het meer dan dat het goed doet. Het maakt je bewust dat je niet alleen zit met de hoofdpersoon en die illusie is juist een van de elementen die het verhaal sterk maken. De Brooklynclub is een intrigerende ‘idunit’, zoals de achterkaft zijn inhoud beschrijft. Er is genoeg om je van kaft tot kaft aan het lezen te houden, maar je moet je hoofd er wel bij kunnen houden.